Jane Campion'un yönettiği ve 1993 yapımı The Piano, 19. yüzyıl ortalarında geçen unutulmaz bir dram. Film, dilsiz olan Ada McGrath'ın (Holly Hunter) küçük kızı Flora (Anna Paquin) ve değerli piyanosuyla birlikte Yeni Zelanda'ya, kendisiyle hiç tanışmadığı çiftçi Alisdair Stewart (Sam Neill) ile evlenmek üzere gönderilmesini konu alır. Ada, duygularını yalnızca piyanosu ve kızı aracılığıyla ifade edebilen içe dönük bir karakterdir. Yeni Zelanda'nın vahşi doğasına ayak bastığında, piyanosunun taşınmasını reddeden kocasıyla ilk çatışmalarını yaşar. Bu noktada, çiftlik işçisi George Baines (Harvey Keitel) devreye girer. Baines, piyanoyu Ada'ya geri getirme karşılığında, ondan belirli tuşlara dokunmasını isteyerek, aralarında sessiz ama tutkulu bir ilişkinin temelini atar. Bu anlaşma, zamanla kontrol edilemez bir aşka ve özgürlük arayışına dönüşür. Holly Hunter'ın, konuşamayan bir karakterin tüm duygusal karmaşasını beden dili ve gözleriyle muhteşem şekilde aktardığı performansı unutulmazdır. Anna Paquin, küçük yaşında Oscar kazandığı rolüyle filmin duygusal çekirdeğini oluşturur. Harvey Keitel ise ilkel ve tutkulu Baines karakterine derinlik katar. Filmin en güçlü yanlarından biri, Michael Nyman'ın bestelediği ve Ada'nın iç sesi haline gelen piyano müzikleridir. Müzik, diyalogların olmadığı sahnelerde anlatımın temel taşı olur. The Piano, cinsellik, arzu, iletişim ve özgür irade temalarını, dönemin katı toplumsal normları çerçevesinde inceler. Görsel olarak büyüleyici olan film, Yeni Zelanda'nın çamurlu ve yağmurlu manzaralarını, Ada'nın iç dünyasının kasvetli yansıması olarak sunar. Cannes'da Altın Palmiye ve en iyi kadın oyuncu dahil üç Oscar kazanan bu başyapıt, izleyiciyi derinden sarsan, şiirsel ve unutulmaz bir sinema deneyimi sunuyor. Tutkulu bir aşk hikayesi arayanlar veya sanat sinemasının inceliklerinden hoşlananlar için mutlaka izlenmesi gereken bir film.