Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en çok tartışılan ve en rahatsız edici filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güçlü adam - bir hakim, bir dük, bir başpiskopos ve bir başkan - genç erkek ve kızları kaçırarak uzak bir malikanede toplar ve onlara 120 gün boyunca sistematik bir işkence, aşağılama ve cinsel şiddet uygular. Film, bu şiddeti soğuk, mesafeli ve neredeyse belgeselvari bir üslupla sunar, seyirciyi pasif bir gözlemci konumuna iter.

Pasolini'nin yönetmenliği, barok ve estetize bir görsellikle korkunç olanı birleştirir. Malikanenin dekoru, faşist iktidarın katı hiyerarşisini ve yozlaşmış estetiğini yansıtır. Oyunculuklar, özellikle zalimleri canlandıran oyuncular, duygusuz ve mekanik bir tavırla iktidarın insanı nasıl robotlaştırdığını gösterir. Kurbanların suskun çaresizliği ise sistematik şiddetin bireyi nasıl ezip yok ettiğinin bir göstergesidir.

Film, salt bir şiddet gösterisi değil, faşizmin, kapitalizmin ve tüketim toplumunun keskin bir eleştirisidir. Pasolini, güç ilişkilerini, itaati, bedenin metalaşmasını ve toplumsal yapıların içindeki sapkınlığı sorgular. 'Salò', izleyiciyi rahatsız etmek, sarsmak ve eleştirel düşünmeye zorlamak için tasarlanmış bir deneyimdir. Görüntülerinin ağırlığı nedeniyle herkes için uygun olmasa da, 20. yüzyılın politik ve sosyal karanlığını anlamak isteyenler, sinemanın sınırlarını zorlayan bu cesur ve trajik başyapıtı izlemelidir. Film, Pasolini'nin trajik ölümünden kısa bir süre önce tamamlanmış ve onun sanatsal mirasının en acımasız parçası olarak tarihe geçmiştir.