Andrey Tarkovski'nin 1975 yapımı 'Zerkalo' (Ayna), sinema tarihinin en kişisel ve şiirsel filmlerinden biri olarak kabul edilir. Ölmek üzere olan bir adamın zihninde, çocukluğuna, annesine ve Sovyetler Birliği'nin yakın tarihine doğru dalan film, geleneksel anlatı yapılarını tamamen reddeder. Onun yerine, rüyalar, anılar ve tarihi arşiv görüntülerini bir araya getirerek, bireyin ve bir ulusun kolektif bilinçaltını araştırır.

Film, Margarita Terekhova'nın hem anneyi hem de karısı canlandırdığı çift rolü başta olmak üzere, oyuncuların neredeyse doğaüstü bir dinginlikle performans sergilediği bir yapımdır. Tarkovski'nin imzası haline gelen uzun plan sekanslar, su, ateş ve rüzgar gibi doğal unsurların hipnotik kullanımı, 'Zerkalo'yu izleyiciyi pasif bir seyirci olmaktan çıkarıp, bir meditasyon ortağına dönüştüren bir deneyim haline getirir.

Yönetmen, kendi çocukluk anılarından ve babası Arseny Tarkovski'nin şiirlerinden beslenerek, zamanın doğrusal akışını paramparça eder. Savaşın travması, ailevi gerilimler ve sanatsal yaratım süreci, görsel metaforlarla bezeli sahnelerde birbirine karışır. Bu nedenle 'Zerkalo', basit bir hikaye anlatma kaygısı taşımaz; daha ziyade, duygu ve çağrışımlar aracılığıyla izleyiciye ulaşan, benzersiz bir içsel yolculuk sunar.

Sinema diline yaptığı radikal katkılarla, izleyiciden aktif bir katılım bekleyen bu film, sadece 'izlenmez', deneyimlenir. Görsel şiir olarak nitelendirilebilecek 'Zerkalo', insan hafızasının, pişmanlıkların ve özlemin evrensel portresini çizer. Tarkovski'nin en otobiyografik işi olan bu başyapıt, sinemanın ne kadar derin ve kişisel bir ifade aracı olabileğinin kanıtıdır ve her ciddi sinemaseverin mutlaka Türkçe altyazılı olarak izlemesi gereken zamansız bir eserdir.