Alain Resnais'in 1961 yapımı 'Last Year at Marienbad' (L'année dernière à Marienbad), sinema tarihinin en gizemli ve tartışmalı filmlerinden biridir. Film, lüks ve izole bir şatoda geçer; burada, sadece X olarak anılan bir adam, M olarak bilinen bir kadına yaklaşır ve onunla geçen yıl Marienbad'da buluşmayı planladıklarını, hatta belki de kaçmayı düşündüklerini iddia eder. Kadın ise bu karşılaşmayı hiç hatırlamaz. Bu temel çatışma etrafında, film zaman, bellek, gerçeklik ve tutku üzerine derin bir sorgulamaya girişir.

Senaryoyu Alain Robbe-Grillet yazmıştır ve yapısı geleneksel anlatıdan tamamen uzaktır. Doğrusal bir hikâye yerine, tekrarlanan sahneler, çelişkili diyaloglar ve belirsiz flashback'ler izleyiciyi sürekli bir tahmin oyununa davet eder. Sacha Vierny'nin siyah-beyaz görüntü yönetimi, şatonun labirentvari koridorlarını, devasa tavanlarını ve dondurucu bahçelerini adeta bir rüya veya bir hafıza sarayı gibi sunar. Müzik ve sessizlik de bu gerilimli atmosferi besler.

Delphine Seyrig (M), Giorgio Albertazzi (X) ve Sacha Pitoëff (A, kadının eşi olabilecek bir karakter) performanslarıyla dikkat çeker. Özellikle Seyrig'in uzak ve gizemli tavrı, filmin büyüsünü tamamlar. Oyunculuklar, tıpkı diğer unsurlar gibi, doğallıktan çok bir tiyatro veya ritüel havası taşır.

'Last Year at Marienbad', izleyiciden pasif bir seyir değil, aktif bir katılım bekler. Her izleyişte yeni detaylar ve yorumlar keşfedilebilir. Sinemada zaman kavramını ve anlatı yapısını zorlamasıyla, Yeni Dalga ve deneysel sinema için bir dönüm noktası olmuştur. Eğer sıradışı, düşündürücü ve görsel olarak büyüleyici bir film deneyimi arıyorsanız, bu Fransız-İtalyan ortak yapımı başyapıtı mutlaka izlemelisiniz. Belleğin kaygan zemininde kaybolmaya hazır olun.